Çok sevmeyeceksin…
Kendinden başka kimseyi çok sevmeyeceksin.
Anneni babanı bir kenara atacaksın, kendini seveceksin.
Hele elin oğlunu veya kızını hiç bir zaman çok sevmeyeceksin!
Zaten onlarda seni elin kızı, oğlu diye sevmeyecekler.
Sen sevdiğinle kalıp, “Aptal” olacaksın.
Kıyacaksın insanlara, üzeceksin.
Sömüreceksin ne var ne yoksa…
Eğer onları kırmaya çekinirsen;
Seni görmeyip, kıyacaklar sana hep.
O değerli gördüğün şeyler var ya hani?
Kalp, aşk, sevgi, güven…
Alacaklar onları elinden ve sen;
Ailesini kaybetmiş minik bir kız çocuğuna döneceksin.
Duygularını fahişe, ruhunu yoksul göreceksin gözünde.
Çok sevilmek, Allah’a mahsus kalacak.
İlla seveceksen birini kendini seveceksin.
Kimseye tutulmayacaksın.
Kimsenin hor gördüğü insan olmayacaksın.
Seni hoş görene kadar da hor davranacaksın!
Nankörüz. Seveni sevmez, sevmeyenin kölesi oluruz.
Sen, kimsenin kölesi olmayacaksın!
Sen, istediğin zaman gidecek, istediğin zaman kalacaksın.
Asla kal diyene kulak asıp oturmayacaksın yerine.
Git diyeni de dinleyip ayaklanmayacaksın, sahipleneceksin orayı!
Terk etmen gereken yeri de bir nefeste terk edeceksin.
Bırakmak istemediğin o küçük kalbini bile
Gerekirse unutup gideceksin.
Nefret duymamak için, sende unutacaksın.
Arkana baktığında kimse seni hatırlamayacak çünkü.
Bir gün içip “Kafam dönüyor” cümlesini kendine söylediğinde,
Sevilmediğini ve kolay unutulduğunu sende anlayacaksın.
Hatta yalnızlıktan geberip, paramparça olmuş o sevgi dolu yüreğini
Toplamaya bile gerek duymayacak,
Ne var ne yoksa gömeceksin toprağa ya da atacaksın büyük denizlere.
Çok seversen de bir gün,
Terk edileceksin!
Uğruna ağıtlar yaktığın o el oğlu,kızı var ya,
Senin arkandan fahişelere, züppelere yem edecek kendini.
He bırak farkında olmasın,
Bundan sonra da kimse sevmeyecek sen kadar o eli.
Sen de sevmeyeceksin çünkü artık deli gibi.
0 yorum: