Öpüşelim mi sorusunun çok masum bir soru olduğunu hissederdim ki öyleydi de. Fark ettim ki bir tek ben yaşamamışım bunu.
Bizim ofisimiz, büyük bir bankayı da kapsayan kocaman bir binanın içinde. Yani herkes takım elbiseli. O gravatları, kadınların siyah ince topuk pabuçları çok ciddi ve resmi bir ortamda hissetmenizi sağlıyor kendinizi. Neyse, öğle yemeğine indik karnımızı da tıka basa doyurduk. Yanımıza bu resmi ve ciddi insanlar oturdu. Meğersem karı kocalarmış. Kadın yemeğini yerken sürekli kocasına bir şeyler yediriyor ama o kadar sıcak ki onların masaları. Özeniyor insan ya da başka şeyler anımsıyor. Yemeklerini bitirdiler. Yanlarına arkadaşları geldi ve sevimli kadın hemen ” ben kocamın yanına geçeyim” diyerek oturdu yanına. Sonra arkadaşları kalkınca kadın adama, “öpüşebilir miyiz?” sorusunu sordu. Garibim adam da kaşlarını çattı :)
Neler hissettiğimi buraya anlatmam mümkün değil. O kadar mutlu oldum ki. Taş olmasından korkuyordum yüreğimin ama olmazmış meğerse. Sevgi doldu tekrardan:)
Bu arada da biz yukarı çıktık, sonra öpüştüler mi bilmiyorum ama inşallah öpüşmüşlerdir. Öpüşsünler lütfen :)
Çok candan ve çok içten anılarımı hatırlattı bana bu tavırlar. En derinden etkiledi hatta. O gün odama çıktım ve odamda sadece ” Var mı aşktan öte” şarkısını dinledim. Çok güzel de uyum sağladı ruh halime.
“Yok arkadaşım, aşktan öte yok hala benim için”
0 yorum: